Als te veel niet voldoende is

Wat? Een 6- voor mijn opstel? Bij alle andere juffen en meesters had ik altijd minstens een 8 gekregen! En nergens rode strepen of verbeteringen. Ik snapte er helemaal niets van. Maar ik durfde er ook niet naar te vragen. Ik wist zeker dat de klas me uit zou lachen. Ik was tenslotte de enige die stelopdrachten écht leuk vond. Ja! Schrijven! Woohoo! En nu had ik een 6- en ik had geen idee waarom.

Na school treuzelde ik net zo lang tot ik alleen over was in het klaslokaal. Al mijn moed bij elkaar verzamelend stapte ik naar de meester en vroeg hem waarom ik een 6- had, een 'net-geen-voldoende'.

Hij pakte mijn opstel, keek er naar, draaide de blaadjes om en om alsof hij het zelf ook niet meer wist en zei: "oh, ja, nu weet ik het weer. De opdracht was 1 kantje schrijven en jij hebt bijna 4 kantjes geschreven. En als je je niet aan de opdracht houdt, krijg je geen voldoende."

Huh? Ik voelde verwarring. Wist hij dan niet dat alle andere kinderen hun best deden om zo weinig mogelijk te schrijven? Grote spaties tussen woorden lieten of elke zin op een nieuwe regel begonnen? Moest hij niet juist heel erg blij zijn dat er in elk geval 1 kind in de klas zat die het leuk vond om te schrijven? Dat vonden de andere leerkrachten toch ook? Maar ja, hij was de meester en als ik er iets van zou zeggen, bestond natuurlijk de kans dat ik een volgende keer een nóg lager cijfer zou krijgen. Ik kon niets anders doen dan mijn opstel van zijn tafel pakken en met hangende schouders sloffend het lokaal verlaten.

Daarna heb ik nooit méér geschreven dan het vereiste minimum. Tenminste... niet in het openbaar. Wel voor mezelf. Ik ben nooit gestopt met veel schrijven voor mezelf.

In dagboeken en agenda’s over de mooie en minder mooie dingen van de dag.
In spiksplinternieuwe schrijfblokken en halfvolle oude schriften om mijn hoofd leeg te maken of gedachtes te ordenen.
In luxe notitieboeken met een leren kaft en op servetjes over de liefde, het moederschap en het leven.
En nu hier op internet. Na zo’n 55 jaar niet langer bang voor een 6 -