Spiegelbeeld

Ik voel mijn hart met 180 slagen per minuut in mijn keel kloppen. Nee, in mijn  hele lijf kloppen. Hoor het bloed zó hard door mijn aderen razen, dat ik bijna het zware gehijg niet eens hoor. Het wordt letterlijk even zwart voor mijn ogen. Maar ik heb het gered! Vraag me niet hoe, ik heb het gered. Ik sta op de vierde verdieping in een flatgebouw zonder lift. En jemig, wat ben ik blij met de trapleuning!

Veel tijd om van die overwinning te genieten, heb ik niet. Het akelige stemmetje in mijn hoofd overschreeuwt elke hartslag, elk geraas, elke hijg. “Ik zeg het niet voor niets, hoor. Je moet meer gaan bewegen. Je hebt je spieren de laatste jaren nou niet bepaald veel gebruikt. Dom, hè? En laten we het maar niet hebben over je hart. Dat kan ook wel wat vaker een uitdaging gebruiken. Conditie -10. Eigen schuld, dikke bult."

Mijn hartslag zakt heel langzaam terug naar standje normaal en mijn gehijg wordt minder zwaar. "Misschien toch maar eens een sportschool opzoeken?.  Kijk jezelf nou. Sta je hier te hijgen als een paard. Dat wil je toch niet?"

Ben in staat om “hou je snater” naar ‘m te roepen. Ik heb helemaal geen zin in ‘zie je wel, zei het toch?’ Vooral omdat ik weet dat dat stemmetje eigenlijk gelijk heeft. Maar daarom hoeft ie me niet nog eens extra met mijn neus op de feiten te drukken. Ik vind het al erg genoeg dat ik hier sta te hijgen als een nijlpaard!

Als ik later die middag met een kopje thee en een stuk chocola opgekruld op de bank zit, besluit ik toch maar eens te kijken of er niet een app of een nieuw online programma is dat me kan helpen om meer te bewegen. Ik verwacht er opnieuw niet te veel van. Hoe vaak heb ik daar al niet eens naar gezocht? Maar ik heb nog nooit iets gevonden wat me leuk genoeg leek om mee te beginnen.

Al surfend zie ik van alles voorbij komen. Van compleet afgetrainde lichamen (Nee. Dank u.) tot trainingsschema’s voor een halve marathon (ik dacht het niet). En verschillende video’s met groepjes 65 plussers die een dansje doen of die wat krachteloze boksbewegingen in de lucht staan te maken (hahaha, nou zó zwak ben ik nou ook nog weer niet).

Ik bedenk dat ik nog een stuk chocola heb liggen en ga meteen ook mijn mok even bij de afwas zetten. Loop in de gang langs de spiegel en maak voor de grap zo’n soort bokser-sprongetjes. Ik kijk mezelf heel stoer en strak aan en maak wat stootbewegingen richting spiegel. Het ziet er niet uit. In de ene hand een mok en in de andere een stuk chocola 😉
Snel zet ik die twee even op de kast en boks opnieuw. Het ziet er nog steeds niet uit; het lijkt verdacht veel op die ‘slappe’ stootbewegingen die ik ook in de video zag. Dat kan beter, denk ik en ik doe het opnieuw. Nu wat serieuzer en met meer kracht in mijn armen en handen. Maar ik zie geen verschil. Nog een keertje. En nog eens. En nog eens...

Ik zie in de spiegel hoe mijn armen langzaam langs mijn lichaam zakken en ik kijk mezelf lang en diep in mijn ogen. Wie probeerde ik hier nou voor de gek te houden?
Ik pak mijn chocola. En een nieuwe kop thee. En plof terug op de bank.