Winterkilo's, kipfiletjes en ‘n spin die het allemaal begrijpt.

Yes! De lente komt er aan! Het is al zó lekker in het zonnetje. Het voelt net alsof ik uit een winterslaap ontwaak als het een paar dagen achter elkaar lekker weer is. Deze week al lekker buiten koffie zitten drinken, uit de wind, dat wel, maar toch. En gister al her en der de woekerende klimop teruggesnoeid in de tuin en het wintervuil van het terras geschrobd.
En voorlopig blijft het ook nog wel even lekker. Tenminste als ik de weersvoorspelling moet geloven.

Elke lente opnieuw schiet mijn energielevel de lucht in. Voel ik de behoefte om na een paar dagen zon meteen ál mijn winterkleding te vervangen voor mijn zomerspul. Ook al weet ik dat we de afgelopen jaren zelfs in april nog sneeuw gehad hebben en het niet echt verstandig is om alle warme kleren meteen naar de opslag te verbannen. Maar vandaag mogen de allerdikste truien al de kast uit. Oh, en mijn pufferjas ook. Die zéker. Die ga ik echt niet meer aantrekken.

Eindscore na een halfuurtje ‘kastwoelen’:
Op bed: 5 dikke truien, 1 dik vest, 2 kriebeltruien die ik alleen maar draag met een t-shirt met lange mouwen eronder en 1 gewatteerde jas.
In de kast: ‘iets meer plek’ 😉
In mijn hoofd: twijfel over m’n lekker warme huispak en over 4 dikke winterleggings.

Ik ga op de rand van het bed zitten om ruimte te geven aan die twijfel en staar ondertussen naar de open kledingkast om te checken of ik niets vergeten ben.

Mijn ogen blijven hangen bij de stapeltjes T-shirts en gedachtenloos schuift mijn hand van de bedrand naar mijn buik. “Hm, er zouden eigenlijk wel weer 10 winterkilootjes vanaf mogen.”
Ik knijp even in het vet op mijn heupen om te voelen hoe erg de muffintop dit jaar te zien zal zijn zonder verstopplek onder een trui. Yep, ook daar mag er wel wat vanaf.

Ik laat me achterovervallen op bed. “Zo, in elk geval geen buik meer!”
Glimlachend staar ik naar het plafond. Oh, daar zit een spinnenweb. Straks maar even weghalen. Gelukkig zie ik geen spin! Spinnen hebben het maar gemakkelijk, die hoeven zich geen zorgen te maken over winterkilo’s en muffintops. Die accepteren zichzelf gewoon zoals ze zijn.

Waarom kan ik dat eigenlijk niet, mijn lichaam accepteren zoals het is? Waarom maak ik me wél druk om winterkilo’s, muffintops, kipfiletjes onder mijn bovenarmen en de kalkoenlel onder mijn kin?

Dat zijn toch echt onderdelen van hetzelfde lichaam dat mij al 65 jaar door dik en dun overeind houdt.
Dat 45 jaar menstruatiecycli, een zwangerschap en de menopause overleefd heeft.
Dat me door superactieve én superpassieve periodes in mijn leven geholpen heeft.
Dat me door ziektes en verwondingen gesleept heeft en een chronische ziekte draagbaar gemaakt heeft.
Dat junkfood en stress verwerkt heeft alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Dit lichaam dat er voor blijft zorgen dat ik kan ademen, eten, schrijven, lopen, huilen, lachen en liefhebben.
Dit lichaam dat maar door blijft leven, zonder dat het uitmaakt hoe ik er over denk, wat ik er voor voel, hoe ik het ook behandel.
Waarom vind ik het toch zo moeilijk om mijn lichaam te accepteren zoals het is...